Vandaag ging ik naar Omaha Beach. De weg ernaartoe was al heel mooi (snelwegen vermijden en je komt op de mooiste wegen), maar rond 13:00 uur was ik daadwerkelijk op Omaha Beach. Bijzonder, want onderweg denk je: ik moet er bijna zijn volgens Google, maar je ziet nog niets… en ineens BAM, daar is het strand. Heel bijzonder.
Anyway, toen ik daadwerkelijk het strand op liep was het toch bizar. Ja, er staan veel beelden, een monument ter ere van 6 juni 1944 en beelden van de mensen die het mede mogelijk hebben gemaakt. Maar het is vooral het gevoel dat het opwekt. Als je daar rondloopt is het zo ongelooflijk vredig dat je bijna vergeet wat er zich toen heeft afgespeeld, of hoe het er toen uit heeft gezien. Ik word daar stil van. Zeker omdat het morgen 4 mei is (ja, de posts zijn nooit van de dag zelf).
De Amerikaanse begraafplaats
Van het strand liep ik naar de Amerikaanse begraafplaats. Ik dacht “even”, maar dat was bijna 4 kilometer lopen. Omdat het zo’n eind was, en omdat het al 14:00 uur was, eerst even snel een patatje en natuurlijk een D-Day biertje. Onderweg naar de begraafplaats kwam ik door de duinen. Een hele mooie omgeving en weer dat knagende gevoel dat het toen zo anders was. Onderweg kwam ik zoveel tegen, ik heb zoveel mogelijk gelezen en op de foto gezet, met natuurlijk de nodige selfies.
En toen kwam ik aan bij de begraafplaats. Daar sprak een Amerikaanse veteraan mij aan door mijn pelgrimstrui. Hij komt oorspronkelijk uit Bussum! Maar hij is in 1945 geëmigreerd naar de VS en heeft daar in de luchtmacht gediend. Nadat we afscheid namen ging ik de begraafplaats op en dat is een bijzondere ervaring. Zoveel kruizen, in perfecte harmonie. Elke rij is perfect. Van voor naar achter, links naar rechts en diagonaal. Alles staat echt in een lijn. Een groot eerbetoon aan de mensen die vochten voor onze vrijheid.
En dat is zo bizar aan dit hele gebeuren. Soldaten die ons niet kennen, waar een oceaan tussen zit, komen vrijwillig vechten voor onze vrijheid. Sommigen zo jong als 17 jaar oud. En velen keerden nooit terug.
En om het extra kracht bij te zetten kreeg ik een flinke lading regen over me heen toen ik daar liep. Mijn jas? In de auto. Ach, gewoon doorlopen. Wordt vanzelf weer droog. Maar het was ook bijna 17:00 uur en dan sluit het bezoek aan de begraafplaats. Dus naar de uitgang.
En toen? Telefoon leeg…
Hoe kom ik nu terug bij de auto?
Altijd een extra lader mee, in de tas. Maar ja, die neem ik niet mee naar Omaha Beach.
Dan maar op wat ik nog in het geheugen had zitten lopen. Ik had ook gewoon dezelfde weg terug kunnen lopen hoor, maar eigenwijs als ik ben wilde ik het rondje afmaken. Dus hup, gaan. De weg uitlopen, dan komt er een grote U-bocht en dan is het de eerste rechts op de rotonde. Dacht ik. Toch? Uhm… ik weet het niet meer. Als ik nu verkeerd loop moet ik een heel eind terug.
Dan maar wat auto’s proberen aan te houden.
“Spreekt u Engels?”
Nee?
“Oké, merci!”
NEDERLANDERS! HELLUP! 😄
Ja, ze stopten en keken even voor me op Google Maps. En wat bleek? Ik moest gewoon wat meer vertrouwen hebben in mezelf, want ik liep inderdaad goed.
De weg uitlopen, einde links, rotonde rechts en bij de volgende rotonde zag ik het strand.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Rond 18:00 uur was ik eindelijk terug bij de auto.
En ondanks dat de batterij van mijn telefoon en die van mezelf leeg zijn, is de dag nog niet voorbij.
Helemaal goed, dit is weer jouw stijl. Ik heb alleen de storende dingen rechtgezet en het vloeiender gemaakt zonder je verhaal te veranderen. En met echte lege regels ertussen zodat je ’m zo kunt kopiëren.
Pointe du Hoc
De dag is nog niet voorbij, want ik ga nog naar Pointe du Hoc. Bij de auto aangekomen na mijn rijke avontuur door de regen en puur op gevoel, kon ik mijn telefoon eindelijk weer opladen. Gelukkig maar, anders wist ik de route naar het appartement ook niet. Maar doordat het zo regende was mijn telefoon ook nat geworden en moest die eerst drogen voordat ik überhaupt kon laden. Beetje jammer, maar zo kon ik zelf ook even opwarmen. Verwarming op standje sambal en gaan.
Gelukkig duurde dat maar vijf minuten en toen gaf de telefoon geen waterstoring meer bij het laden. Dus ik kon weer op weg naar Pointe du Hoc. Het begin van de weg was recht, maar het einde was weer lekker slingeren. Ik hou ervan.
Aangekomen op de parkeerplek had mijn telefoon nog welgeteld 12% batterij, dus ik kon er niet lang mee doen. Maar dat is niet zo belangrijk als het gezien te hebben. En het was absoluut de moeite waard. Je loopt langs bunkers, sommigen in puin, anderen nog redelijk intact. Kraters om je heen waar bommen zijn ingeslagen. Het is alsof je het verhaal van de oorlog werkelijk inloopt.
Ik had hier graag een gids gehad die me meer kon vertellen. Gelukkig is mijn zus hier recent geweest mét gids en zij vertelde dat de soldaten te ver waren afgedreven en te dicht bij de klif aan land kwamen. Hier moesten ze, bepakt en bezakt, die steile wand omhoog klimmen met niets anders dan hun messen om tussen de rotsen te steken en zich omhoog te trekken. En ondertussen werd er van alle kanten op hen geschoten. Vreselijk.
En het bizarre? Het is er zo ongelooflijk mooi.
Het uitzicht over de zee, de kliffen waar het water zachtjes tegenaan klotst. Het is werkelijk een zicht om nooit te vergeten. Zo vredig. Wat een contrast met hoe het er toen was. Na de nodige foto’s en video’s gemaakt te hebben viel mijn telefoon weer uit en heb ik gewoon een tijd over de zee staan kijken. De dag in me opnemen, alles nog een keer de revue laten passeren en stilstaan bij het feit dat we morgen 4 mei herdenken en overmorgen onze vrijheid vieren.
Daar sta ik dan, bijna 82 jaar na D-Day, te kijken naar de plek waar toen duizenden schepen aan land kwamen. Ik kan me er een voorstelling van maken, maar ook weer niet. Misschien klinkt dat onlogisch, maar zo voelt het wel.
Als ik dan denk aan de vele oorlogen die er nu nog zijn in de wereld, dan ben ik dankbaar dat wij hier in vrijheid kunnen leven. Laten we hopen dat dat zo blijft.
Tijd om terug te gaan naar het appartement. Ik heb in het dorp waar ik verblijf een pizzaautomaat gezien en dat is zo bijzonder dat ik die moet proberen. Morgen naar Saint-Mère-Église.
Nu eerst terug, eten en slapen.
