Een nieuwe week is begonnen en ik kijk graag even terug naar mijn eerste week. In mijn podcast van zondag (luister hier) heb ik het hier al even over gehad. De eerste kilometers en de start die toch iets verkeerd was ingeschat. Het hoort allemaal bij pelgrimeren.
Zondag eerst de kerkdienst in Hattem bijgewoond. Het was bijzonder nat onderweg, maar de fiets die ik mocht lenen heeft me netjes heen en weer gebracht. Ook dat is bijzonder om mee te maken, als gast in een andere kerk.
Vandaag, donderdag, heb ik mijn eerste rustdag van de tweede week en ik ben alweer door een hoop plaatsen gekomen. Maandag vertrok ik vanuit het B&B vlakbij Hattem naar Nunspeet waarbij ik de eerste kilometers per auto kon afleggen. Daarna moesten de benen weer in actie komen voor de etappe van 12 kilometer. Het was een koude dag maar toch kwamen de eerste zonnestralen door de wolken en kreeg ik het eerste gevoel van de lente. Dat is voor februari, waarin we eerst nog sneeuw hadden, een mooi teken.
In Nunspeet kon ik rustig bijkomen en dat heb ik ook zeker gedaan. In het hotel eerst rustig op de laptop de nodige zaken bijwerken, lezen en natuurlijk reflecteren op de dag die geweest is. Maar ik was niet alleen moe, de volgende dag stond er 14 kilometer op het programma. Dus niet al te laat gaan slapen was de boodschap.
De volgende dag ben ik rond 11 uur vertrokken naar Harderwijk. Dit was een mooie route, een die me door een bosrijk gebied liet gaan. Eerst door de kern van Nunspeet, wat erg gezellig oogt als je er doorheen loopt. Een mooie kerk in het centrum, een mooi plein midden in de winkelstraat en overal mensen. Dat hoort ook bij pelgrimeren: plaatsen ontdekken.
Vanaf Nunspeet ging de tocht verder naar Hulhorst. Daar heb ik, na ruim 5 km gelopen te hebben, even gepauzeerd. Wat eten, wat drinken en even de benen rust gunnen voor ik verder ging met de overige 9km. Een mooie rustige plek in het dorp. Daarna ging de route verder. Dit gedeelte van de route was even doorzetten. Een lange rechte weg door een dorp die net iets minder te bieden heeft. Dan ben ik blij dat ik muziek op mijn oren heb en gewoon kan gaan. Soms is dat ook voldoende.
Toen ik Hulhorst door was kwam ik wederom in een bosrijk gebied. Heerlijk rustig lopen en de mensen die ik tegenkwam begroetten me vriendelijk. En dan zeggen ze dat Nederland verhard. Nou, op de Veluwe valt dat nog reuze mee!
Toen ik nog zo’n 5km te gaan had, kwam ik bij de fietsbrug over de snelweg die leidde naar de Harderwijker bossen.
Dit gedeelte van de route was veruit het mooist om te lopen en ook veruit het zwaarst! Het asfalt ruilde ik hier in voor een zandondergrond en deze was nog niet verhard door regen, wind en andere bezoekers. Mul, nat, zuigend zand en zoals ik op mijn social media al schreef, het was gewoon
Maar ook dat hoort er gewoon bij en ook dit betekende weer aanzetten en doorzetten. De tas op mijn rug begon hier wel steeds zwaarder te worden voor mijn gevoel dus af en toe even stilstaan en de rug strekken is geen overbodige luxe.
Na de tocht door dit prachtige gebied uiteindelijk aangekomen in Harderwijk waarna het nog zo’n 400m was naar het hotel. Een luxe dit keer bij Van der Valk. De kamer was iets duurder, maar de kamer was daarentegen groter, ik had een eigen balkon en een badkamer met bad en douche tot mijn beschikking! En een ietwat overdreven king-size bed. Maar daar heb ik goed op kunnen slapen om de reis door te zetten naar mijn huidige verblijf in Putten.
Van Harderwijk liep ik eerst naar Ermelo, een gezellig dorp met genoeg gelegenheden om even te zitten en wat te drinken en of te eten. Ik heb het simpel gehouden en bij de Albert Heijn even wat gehaald, maar ik vond Ermelo een gezellig dorp met genoeg te bieden. Voor bierliefhebbers is Ermelo ook zeker een aanrader. Brouwerij Burg zit hier namelijk en naast dat ze daar hun bieren vers van de tap serveren in hun eigen biercafé, kun je in de winkel ernaast meer dan 3000 verschillende bieren krijgen! Dat noem ik nog eens een groot assortiment.
Maar mijn doel was niet bier inslaan voor onderweg, ik was op weg naar Putten. De weg van Ermelo naar Putten is… saai. Een lange rechte weg met wel een bosrijke omgeving naast het fietspad waar ik over liep maar verder was er niet echt iets noemenswaardigs te zien onderweg. Tot ik bijna in Putten was. Daar zag ik in de berm een herdenkingsmonument voor Randy.
Randy mocht slechts 17 jaar oud worden. Hij is samen met Kimberley overleden nadat hij de weg overstak en werd geschept door een auto. Het is triest en ik heb daarbij stilgestaan en een gebed voor Randy uitgesproken. Als je dan leest dat dit het tweede monument is omdat de eerste werd gesloopt, dan gaan mij de nekharen overeind staan. Erg triest om zulke dingen tegen te komen onderweg en ik hoop dat ik er niet veel meer ga zien.
Eenmaal aangekomen in Putten was het nog een kilometer naar het hotel. Met de zon in je gezicht niet vervelend om te doen. En eenmaal aangekomen bij het hotel kon ik mooi tot rust komen. De tas snel afgedaan en toen… heb ik de was gedaan! Want dat moet, als een echte pelgrim, gewoon met de hand. Kleding in warm/heet water, wasmiddel erbij, weken, spoelen, uitwringen, spoelen, uitwringen en dan ophangen op welke manier dan ook maar kan. Gelukkig hebben ze kledinghangers en kon het buiten het raam drogen.
Na het wassen was het tijd om me op te frissen en wat te gaan drinken in de bar van het hotel. En wat bleek? Ze hebben daar een eigen bier op de tap! Dat moest natuurlijk even geproefd worden. De Tripel van Het Wapen van Putten smaakte goed na een lange wandeling en ook tijdens het eten heb ik er nog maar een besteld.
Dan kom je ook in gesprek met de barman Edwin. Een gezellige vent, en na het eten hebben we nog even een biertje gedronken en gepraat. Over mijn reis, over het werk en over de gang van alle dag. Ontmoeting onderweg. Dat is waar ik het voor doe.
Vandaag was een rustdag en morgen gaat de reis verder naar Nijkerk om hopelijk zaterdag te landen in Amersfoort. En dan zit de tweede week er alweer op!
Maar er valt vast nog genoeg te zien en te vertellen over wat ik dan allemaal ga meemaken. Voor nu ga ik me bezighouden met de podcast voor aanstaande zondag.
Dankjewel voor het lezen. Tot de volgende ontmoeting. En omdat ik alvast oefen voor mijn Portugees kan ik zeggen: Até à próxima, wat betekent ’tot de volgende keer’.
