Beginnen bij het begin
Gisteren was het zover. Het moment dat ik ging starten met de reis van mijn leven. De reis die alle andere reizen die ik ooit heb gemaakt in het water laat vallen. Het is nu officieel begonnen. The Dutch Pilgrim is onderweg naar Santiago de Compostela.
Op zondag 15 februari, 09:30 uur, was in Kerkelijk Centrum De Schakel in Hoogersmilde de eredienst voor onze Heer Jezus Christus. Een zondag als alle anderen. Maar niet voor mij. Voor mij was het een speciale dag waar ik maanden naartoe geleefd had.
In juli was ik in Portugal, waar vrienden zeiden: “Anders kom je hier een keer heen lopen.” Ik liep al een tijd rond met het idee van een pelgrimstocht in mijn achterhoofd, en een maand later hakte ik de knoop definitief door. Ik ga pelgrimeren van Nederland naar Santiago de Compostela, en daarna loop ik door naar Palheira in Portugal.
De woning stond vanaf september te koop en was een week later verkocht. Op 16 januari was de overdracht, en de tijd daarna heb ik overbrugd bij vrienden thuis. Dankbaarheid is het woord dat het dichtst in de buurt komt om dat gevoel te omschrijven, maar eigenlijk vat zelfs dat het niet goed samen.
Maar dat is allemaal geweest. En gisteren, 15 februari 2026, zijn de eerste stappen daadwerkelijk gezet.
De kerkdienst
De kerkdienst was als alle andere kerkdiensten. Althans, bijna. Want een deel van de dienst stond in het teken van mijn vertrek. Familie en vrienden waren gekomen om mij uit te zwaaien. Letterlijk en figuurlijk. Ook een deel van het gelegenheidskoor waar ik jaarlijks gitaar speel was er om twee liederen voor mij te zingen. Het was een vreugdevol samenzijn, en een dienst die boekdelen sprak.
De voorganger had een mooie overdenking bij Mattheüs 8. En de Heilige Geest was ermee gemoeid, want het sloot perfect aan op de start van mijn pelgrimsreis.
Na de dienst werd er koffie geschonken. We gingen met z’n allen op de foto, met bijna allemaal in een The Dutch Pilgrim-trui, en daarna begon het afscheid nemen.
Mijn broer, een beer van een vent, had een lied opgezocht: The Road Ahead van City to City. Een toepasselijk lied. Toen kwamen de waterlanders. Na een diepe omhelzing kwamen mijn zussen en vrienden me een hand schudden of een knuffel geven, om me het allerbeste te wensen. Op weg naar dit grote avontuur.
De echte start
En toen ging ik echt op pad.
Er stonden, ondanks het lange afscheid, nog mensen te wachten voor de kerk, die mijn eerste stappen op de voet wilden volgen. Daar ging ik dan. De eerste stappen zijn er zelfs nog twee gemeenteleden met me meegelopen. Die wonen vlakbij en liepen naar huis. Samen op Weg komt dan toch weer bij me op.
De eerste etappe zou stoppen in Havelte. Maar voordat ik daarheen kon lopen, ging ik eerst langs mijn vader en moeder. Zij zijn uitgestrooid in het bos vlak bij de kerk, en daar wilde ik eerst naartoe lopen. Om ze te vertellen over mijn reis, over de reeds gezette stappen.
Toen ik daar was, zaten de eerste 6 kilometer er al op.
Bij pa en ma kwam een stukje ontlading. Een stukje gemis. Ik heb mijn stok bij hen neergezet en ben in gebed gegaan. Vragen om begeleiding tijdens mijn reis. Vragen of de Heer over pa en ma wil waken. En dat ik hoop dat ze bij onze Vader in de hemel zijn.
Na het maken van een aantal foto’s en nadat ik mijn vriendin had gebeld voor een luisterend oor, ging de reis verder. Op naar… mijn broer.
Want ik had alles ingepakt, maar ik kon me niet herinneren of ik mijn headset wel had meegenomen. Dus er is een nieuwe voor me gehaald en nog even snel onderweg naar me gebracht. Daarnaast kreeg ik een paar broodjes en een pannenkoek voor brandstof. Daarmee kon ik het laatste stuk tegemoet gaan.
Dat was een kleine miscalculatie van mijn kant. Vanaf de kerk naar mijn eindpunt zou het 17 kilometer zijn. En dat heb ik geweten.
De laatste kilometers waren afzien. En de laatste 3 kilometer kon ik niet verder lopen door het weer. Het sneeuwde verschrikkelijk. Ik had het steenkoud. En elke stap die ik zette deed pijn.
Met een rugtas lopen om te oefenen, na een week niet fit zijn, slecht slapen en slecht eten omdat ik met de spreekwoordelijke knoop van spanning in de maag zat. De puf was op. Gelukkig was er redding in de branding en is het allemaal goed gekomen.
De eerst stop
Daar was ik dan. In Havelte.
En daar ben ik vandaag ook gebleven. Bijkomen van alle spanning en stress, en mijn benen en voeten even rust geven. Morgen gaat de reis verder naar Meppel. Een kortere afstand van 10 kilometer. Hopelijk zijn de voeten dan hersteld en krijg ik, naast de drie blaren die ik al heb, er geen nieuwe bij.
De eerste 24 kilometer zitten erop. Nog maar 2000+ te gaan.
Stap voor stap richting mijn einddoel, Santiago de Compostela. In gehoorzaamheid.
Om nogmaals Jesaja 6:8 te citeren:
“Daarop hoorde ik de stem van de Heer zeggen: ‘Wie zal Ik sturen? Wie kan namens ons gaan?’ Ik antwoordde: ‘Hier ben ik, stuur mij.’”
En nu heb ik gezegd: Hier ben ik, stuur mij.
