Vanaf het startpunt heb ik twee dagen verbleven bij Ludiek in Havelte. Ik moest echt even bijkomen van de eerste dag: de kou, de pijn en de blaren. Het herstel ging gelukkig redelijk snel en gisteren heb ik de tas weer op de rug gedaan om verder te gaan naar mijn tweede bestemming.
De poort van het Noorden
Rond de klok van tien kwam mijn broer nog even langs om spullen op te halen die ik toch niet nodig had of die simpelweg de tas te zwaar maakten. Je moet keuzes maken, en ik was nu nog niet zo ver dat hij niet even kon langskomen. Van je familie moet je het hebben: op de startdag nog een headset regelen en daarna weer spullen ophalen omdat de tas te zwaar was. De voorbereiding was goed, maar hier en daar bleven toch wat losse eindjes hangen.
De tas weegt nu bijna vijf kilo minder en dat merk je direct tijdens het lopen. Niet alleen fysiek, maar ook in je hoofd. Blijkbaar moet je soms eerst te zwaar lopen om te begrijpen wat echt nodig is.
De etappe was dit keer geen twintig maar een kleine tien kilometer, richting Meppel, de poort van het Noorden zoals mijn vader het altijd noemde als echte Meppeler mug. Die bijnaam komt van een verhaal waarin de brandweer ooit uitrukte naar een kerk die hevig rookte, waarna bleek dat het geen rook was maar een enorme zwerm muggen. Sindsdien staan Meppelnaren bekend als Meppeler muggen. Of het waar is of een volkslegende durf ik niet te zeggen, maar zo kregen de inwoners van de stad hun bijnaam.
City Hotel Meppel
Na zo’n tien kilometer kwam ik aan bij City Hotel Meppel. Geen ontvangst, gewoon een code voor de deur en ook de kamer ging open met een code. Praktisch en efficiënt. In de kamer heb ik me opgefrist, maar verder is er weinig meer uit mijn handen gekomen. Het werd een avond series kijken en op tijd slapen, want het lichaam had rust nodig.
Na een goede nachtrust nam ik afscheid van Meppel en ging ik op pad richting de eerste echte mijlpaal van deze reis: de provinciale grens. Geen landsgrens, zo hard kan ik niet lopen, maar toch voelde het als iets groots. Het ga je goed, Drenthe. En welkom, Overijssel.
Welkom in Overijssel
Drenthe achterlaten voelde echt als een mentale grens. In Overijssel is het landschap niet ineens totaal anders, maar in mijn hoofd had ik alweer een flinke stap gezet vanaf de start.
De eerste plek waar ik doorheen liep was Staphorst. In het centrum van Meppel was het nog goed te doen met voldoende beschutting, maar in Staphorst was die er nauwelijks en kreeg ik de wind stevig tegen. Geen storm, maar zeker ook geen zachte bries.
Gelukkig heb ik warme kleding en zolang ik in beweging blijf, blijft het goed te doen. Zodra je echter even stilstaat voor een korte pauze merk je direct hoe koud het echt is. Doorlopen is dus niet alleen prettig voor je spieren, maar ook gewoon noodzakelijk om warm te blijven.
Mijn vriendin kwam onderweg nog even langs met reisflesjes en een extra joggingbroek. Grote flessen shampoo en douchegel eruit, kleine flesjes erin. Zo wordt de tas weer wat praktischer ingericht. Zo komt Jan Splinter door de winter.
Op naar de eindbestemming
De eindbestemming van vandaag lag in Rouveen, vlak bij Staphorst. Je passeert het bordje “Rouveen” en denkt dat je er bijna bent, maar Google Maps laat zien dat je nog bijna zes kilometer moet. Rouveen is een lang dorp met een lange weg, en dan duurt het toch even voordat je daadwerkelijk op je bestemming bent.
Mijn voeten deden pijn en mijn kuiten stonden op spanning, maar ik bleef rustig voorwaarts gaan. Twee uur nadat ik Rouveen binnenliep stond ik daadwerkelijk op mijn eindbestemming: Bed & Breakfast ’t Westende. Een mooie locatie, netjes opgezet en ruim genoeg voor één persoon.
Dag drie zit erop. De tas is lichter, de provincie is gewisseld en elke stap brengt me verder van huis en dichter bij het doel.
