In week 3 van mijn reis was ik aangekomen in Leerdam. Dus begint week 4 natuurlijk ook daar.
Vanaf Leerdam trok ik de wandelschoenen weer aan en vertrok ik richting Gorinchem. De eerste dag was vooral mistig. Het landschap bestond uit landerijen en boerderijen, en het viel meteen op dat de boeren hier druk bezig waren met het bemesten van hun land. De geur hing overal in de lucht. De lente voelde nog even ver weg, zullen we maar zeggen.
Onderweg viel me ineens iets op bij mijn route: er stond een bootje aangegeven bij de afstand. Dat betekende dat ik een stukje over het water zou gaan! Maar toen ik bij het veer aankwam vertelde de vrouw die daar aanwezig was dat de veerboot pas vanaf 1 april weer ging varen. Dat betekende dus een omweg. Volgens haar zou het ongeveer vijf kilometer extra zijn naar mijn eindbestemming.
Nou ja, het is wat het is. Dus de rugzak weer recht getrokken en verder gelopen.
Onderweg was het landschap prachtig groen. Echt overal groen. En toen kwam ik iets tegen wat ik niet snel zal vergeten: een stoel voor een… reus. Tenminste, zo leek het. Zo groot was die stoel echt. Ik weet niet of de foto de grootte helemaal recht doet, maar neem het anders maar van me aan.
Gorkum
Ik kwam nog kort door Arkel, maar al snel liep ik weer langs het water waar de vrouw me over had verteld. Uiteindelijk kwam ik, met een omweg van een kleine twintig minuten, gewoon aan in Gorinchem. Of beter gezegd: Gorkum. Want zo noemen de locals hun stad.
Na twee nachten daar te hebben verbleven ging ik weer verder op pad. En toen ik door Gorkum liep viel me op hoe zo’n leuke stad het eigenlijk is. Kanalen, boten, een molen met kanonnen, een fort. Wat heeft Gorkum eigenlijk niet?
Het heeft in ieder geval een boot! Waar ik de veerboot gemist had, of ik was te vroeg, kon ik nu wel met de boot! En hier is het alsof je de bus pakt. Dat vond ik wel bijzonder om mee te maken, want dat kennen we in Drenthe niet. Tijdens het wachten op de boot zat ik heerlijk in de zon en toen vielen mij twee beelden op en die trokken mijn nieuwsgierigheid. Bij nader inspectie bleken de beelden te komen uit Zuid-Korea! Het verhaal die er bij staat is:
Dolhareubang-stenen beelden werden sinds de oudheid op het eiland Jeju voor de poorten van vestingen geplaatst en hadden een belangrijke rol als beschermende godheid.
De stad Seogwipo, in de provincie Jeju, ligt in het meest zuidelijke deel van Korea. Gorinchem en Seogwipo hebben nauwe banden sinds Hendrick Hamel en zijn medescheepslieden in 1653 schipbreuk leden in Seogwipo.
Wij, de 160.000 inwoners van Seogwipo, schenken deze Dolhareubang met nederigheid aan uw stad, in de hoop dat de band tussen ons zal blijven voortbestaan en biddend voor gezondheid en vrede.
December 2015
Burgemeester van Seogwipo, provincie Jeju, Zuid-Korea
Noord-Brabant
Tijd om de laatste provincie van Nederland eer aan te doen: Noord-Brabant. Al wist ik toen nog niet dat ik onderweg ook nog een stukje Zuid-Holland mee zou pakken. Zo heb ik uiteindelijk meer provincies doorkruist dan ik van tevoren had bedacht.
Maar Noord-Brabant… wat een prachtige provincie. Van groene weilanden tot lange dijken, het landschap liet zich van zijn mooiste kant zien. Toch zijn er twee plekken die ik even apart wil noemen, omdat ze me echt zijn bijgebleven.
Fort Bakkerskil
De eerste plek is Fort Bakkerskil. Daar heb ik namelijk geslapen in een echt fort. Hoe tof is dat?
Toen ik zag dat het mogelijk was om daar te overnachten heb ik meteen een kamer geboekt. En de locatie is er echt een die je zelf een keer moet bezoeken. De geschiedenis van deze plek is indrukwekkend. Op het terrein zijn zes punten met QR-codes waar je verhalen kunt beluisteren over het fort, ingesproken en gespeeld door een lokaal theater.
Maar het was niet alleen de historie. De locatie, de sfeer en de mensen vielen allemaal precies op hun plek. Het weer hielp natuurlijk ook mee, want het was een prachtige lentedag. Maar nogmaals: als je hier ooit de kans hebt om te overnachten, dan kan ik het zeker aanraden.
De oude gevangenis
De tweede bijzondere plek ligt nog een stuk verder richting de Belgische grens: B&B De Grensrakkers.
Ook deze B&B zit op een heel bijzondere locatie. Het gebouw was vroeger namelijk een marechausseegevangenis. Hier werden botersmokkelaars opgesloten. Van hoe het er vroeger uitzag is inmiddels niet alles meer zichtbaar, maar dat de eigenaren met veel plezier over deze geschiedenis vertellen werd meteen duidelijk bij aankomst.
Het hek ging open en daar stond de eigenaresse. In volledig gevangenisbewaarderskostuum.
Ze vertelde dat de binnenplaats nog grotendeels hetzelfde is als vroeger. En in een van de raamkozijnen kun je nog zien waar ooit de tralies hebben gezeten. Ondanks dat ze eruit zijn geslepen, zijn de sporen nog duidelijk zichtbaar in de gevel.
Binnen was het leuk aangekleed met poppen in zwart-wit gestreepte gevangeniskleding en allerlei kleine details die verwijzen naar het verleden van het gebouw. Mijn kamer bleek de voormalige isoleercel te zijn. Gelukkig wel een stuk gezelliger ingericht dan vroeger.
België
Na mijn leuke verblijf bij B&B De Grensrakkers ging ik op weg naar mijn volgende slaapplek: B&B ’t Mjeels Pierke.
En dat betekende ook iets anders: mijn eerste grensovergang.
Vrijdag 13 maart gaat mijn boekje in als een echte mijlpaal. Die dag liep ik België binnen.
Dat geeft toch een bijzonder gevoel. Eerlijk gezegd heb ik vanaf de grens tot aan de B&B met een grote grijns rondgelopen. Van oor tot oor.
Althans… bijna.
Want nog geen moment nadat ik de grens was overgestoken knapte er een gesp van mijn rugzak kapot. Beetje jammer. Maar goed, dat hoort er ook bij onderweg.
En als alles goed gaat kan ik dat volgende week laten repareren in Antwerpen. Daar hoop ik dan aan te komen.
