Twee weken onderweg. 150 kilometer gelopen. En toch voelt het stil.
In deze aflevering deel ik misschien wel mijn eerlijkste overdenking tot nu toe. Wat doe je als je de Heer niet meer hoort? Als je weet dat Hij er is, maar je het niet meer voelt? Als je onderweg bent om Hem te volgen, maar de stilte zwaarder voelt dan verwacht?
Aan de hand van 1 Koningen 19, Psalm 13 en Psalm 23 sta ik stil bij de woestijn, bij stilte en bij trouw. Want de woestijn betekent niet dat God weg is. Het betekent vaak dat Hij verdiept.
Dit is een aflevering over gebrokenheid én verdieping. Over blijven lopen, ook als het stil is.
Samen op Weg.